Powieść Piękni dwudziestoletni została wydana na trzy lata przed śmiercią Hłaski, w 1966 roku nakładem Instytutu Literackiego w Paryżu, z dopiskiem autora, że jest to raczej parodia niż autobiografia. W tym czasie pisarz dźwigał już ośmioletni bagaż emigracji, starał się przełamać dręczącą go samotność:

Samotność wieloimienną. Najpierw ludzką, bo był przecież oddalony od kraju i przyjaciół, którzy tam zostali; potem literacką, bo jako emigrant utracił kontakt z czytelnikiem; wreszcie światopoglądową, bo czuł, że słabnący odzew na jego książki wynika z nieporozumienia koncepcji literatury, którą sobie wypracował. (Czapliński P., Piękni dwudziestoletni Marka Hłaski
, [w:] GLOSARIUSZ od Młodej Polski do współczesności. Materiały do kształcenia literackiego w szkole średniej, pod red. T. Patrzałka, Wrocław 1986-89, s. 247-248).

Jak zauważa Przemysław Czapliński, aby przełamać tę samotność:

(…) pisarz stworzył formę przeciw osamotnieniu, formę, która miała przywołać sylwetki pokoleniowych przyjaciół, wciągając czytelnika w narrację bliską zwykłemu gadaniu, i wreszcie wyjaśnić własne rozumienie miejsca literatury we współczesnym świecie.
(tamże).

Mapa serwisu: