Piękni dwudziestoletni - streszczenie - klp.pl
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Dalszą część rozdziału stanowią rozważania na temat Jerzego Putramenta, który w tym czasie był wzorem młodych literatów: jako pierwszy pojechał do Ameryki, gdzie napisał książkę Dwa łyki Ameryki, w której zamieścił swoje refleksje, między innymi o maszynach do gry hazardowej, o Wall Street (o sercu Ameryki pisał, że była to dzielnica skromna i nijaka) o gmachu ONZ, który podsumował słowem nuda.

Jeden rozdział tych wspomnień Putrament poświęcił Czesławowi Miłoszowi. Zdradził, że był przeciwny wyjazdowi autora Zniewolonego umysłu do USA, ponieważ uważał, że prozaik i poeta zmarnuje tam swój talent. Oskarżał go także o to, że jest pyszny i zarozumiały, co motywował wspomnieniem: gdy Miłosz został odwołany z placówki dyplomatycznej, nie chciał się pogodzić z tym, że przestano mu płacić w dewizach, tylko zaczęto w gotówce polskiej. Putrament wyrokował, że kariera Miłosza na Zachodzie nie powiedzie się, oskarżał go o ucieczkę, o to, że w czasie wojny ukrywał paszport litewski, który zapewniał mu bezpieczeństwo osobiste.

Na koniec części poświęconej Putramentowi Hłasko zauważył, że był on towarzyszem i człowiekiem KC, który - jeżeli kiedykolwiek miałby pozostać na Zachodzie – nie musiałby się zmagać z uzyskaniem wizy, jak Miłosz czy on - Hłasko. Autor Pięknych dwudziestoletnich nazwał Putramenta donosicielem, który nie miał trudności finansowych. Zauważał także, że jeżeli kiedykolwiek chciałby on stworzyć jakąś prozę, wtedy umrze z głodu, ponieważ nikt nie kupi książki współpracownika tajnej policji.

Na poparcie swojej negatywnej opinii o Putramencie, Hłasko zdradził, że także o nim napisał on kiedyś donos. W paszkwilu nazwał Hłaskę deprawatorem, szkodnikiem społecznym, podkreślał, że nie powinno się wpuszczać go do Polski, co adresat przeczytał w rosyjskiej gazecie „Izwiestia”. Przebywając w Berlińskim Klubie Dziennikarzy, w lipcu 1958 roku, dowiedział się, że autorem donosu był Jerzy Putrament.

W rozdziale Feliks Dzierżyński i Bogey, podzielonym na pięć tytułowanych części, Hłasko wymienia opis sposobów zapewniających przeżycie młodemu człowiekowi, który bez pieniędzy i pracy trafił na obcą ziemię – począwszy od sutenerstwa, poprzez pobyt w szpitalu psychicznym, więzienia w Monachium, Stadelheim i Paryżu, zaciszny kącik u boku zamożnej kobiety, a skończywszy na uczciwej pracy, w której jednak nie pokładał zbyt wielkiej nadziei (na co wskazuje ostatnie miejsce w hierarchii).

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 -  - 8 -  - 9 -  - 10 -  - 11 -  - 12 -  - 13 - 


  Dowiedz się więcej
1  Styl powieści „Piękni dwudziestoletni”
2  Problematyka „Pięknych dwudziestoletnich”
3  Główne wątki powieści „Piękni dwudziestoletni”



Komentarze
artykuł / utwór: Piękni dwudziestoletni - streszczenie







    Tagi: