Styl powieści „Piękni dwudziestoletni”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Piękni dwudziestoletni stylistycznie przypominają żywą mowę, bałagan cechujący tak zwane gadanie. Pełno w nich anegdot, żartów, dygresji, kompozycja jest luźna, dominuje poetyka fragmentu, co był zamierzeniem autora:

(…) pisząc to wszystko, pragnę zachować język tamtych czasów: ową dziwną mieszaninę slangu, komunikatów urzędowych, języka używanego na wiecach partyjnych i na ulicy.


Powyższe cechy składają się na gawędziarstwo powieści, z czym zgadza się ceniony krytyk literatury - Przemysław Czapliński, dzieląc utwór na fragmenty zdominowane przez gawędę chuligana (kradzieże, bójki, wizyty w więzieniach), gawędę cynika (sprawy ideowe, związki z kobietami i relacje między płciami), oraz gawędę świadka (niedorzeczności ustroju komunistycznego):

Wybrał więc [Hłasko] gawędę – formę kapryśną, niesforną, lekceważącą historyczną prawdę i życiowe prawdopodobieństwo, nieposłuszną wobec stylu oficjalnego, otwartą na zmyślenie i przesadę, zapraszającą do konfabulacji i jawnego dramatyzowania.
(Czapliński P., Piękni dwudziestoletni Marka Hłaski, [w:] GLOSARIUSZ od Młodej Polski do współczesności. Materiały do kształcenia literackiego w szkole średniej, pod red. T. Patrzałka, Wrocław 1986-89, s. 254).




  Dowiedz się więcej
1  Problematyka „Pięknych dwudziestoletnich”
2  Piękni dwudziestoletni - streszczenie
3  Geneza utworu i znaczenie tytułu - Piękni dwudziestoletni



Komentarze
artykuł / utwór: Styl powieści „Piękni dwudziestoletni”






    Tagi: